Tadaaaa
Wie had het ooit gedacht. Vlek die 60 dagen van het roken af is. Opgedonderd met het laffe gerook. Vlek glundert alleen nog maar.
"Grmpff", dat was het enige dat ik kon bedenken toen ik mijn laatste sigaret uitdrukte: "de oorlog is begonnen..."
Inmiddels 2 maanden geleden heb ik de dood verklaart aan alles wat maar blauw is- en in het bijzonder aan de blauwe Galoises.
Na 24 uur begon ik mij zorgen te maken of mijn lijf dit wel aankon, het zomaar stoppen. Handen die spontaan begonnen te trillen, een soort gong in mijn hoofd die mij duidelijk maakte dat er iets ernstig mis was en een hongergevoel dat ervoor zorgde dat ik aan alles knaagde wat enigzins kauwbaar was.
Na 3 dagen werd ik iets rustiger. Tenminste, tussen mijn buien door. Ik was te vergelijken met een soort minuscuul wervelwindje, wat door de Hofstad raasde en alles op haar weg vervloekte. Niemand vloekte terug want iedereen wist dat de wind wel zou gaan liggen.
Na een week werd ik oprecht bang dat ik nooit meer zou gaan roken. Een soort paniek maakte zich over mij meester en ik had het idee dat er iets aan het overlijden was, wat mij erg dierbaar was. Misschien wel te vergelijken met een valse hond. Je geeft er heel erg veel om, maar weet dat je niet anders kan dan het af te laten maken.
Tussen 7 en 31 dagen heb ik veel gedaan om maar niet te roken. Hardlopen, eten, drinken, seks, nog meer drinken, nog meer rennen, nog wat meer drinken, naar de kroeg, nog meer seks en drinken door elkaar, weer naar de kroeg, te hard lachen om verkleumde rokers (van binnen stinkend jaloers) en biddend hopen dat ik struikelend in een sigaret zou vallen om zo, geheel legitiem, toch een trekje te kunnen nemen.
Dromen! Niet eerder heb ik zoveel gedroomd over sigaretten. Wat een avonturen maakten we samen mee. Op de toppen van mijn kunnen heb ik samen met een levensgrote sigaret de wereld bedwongen. Knipogend en uit zijn dak rokend, rende de sigaret met mij mee...... Een mens kan rare dingen dromen.
Ik haal diep adem (dieper dan ik ooit kon) en kan oprecht zeggen dat Vlek heel erg blij is. Voortaan ren ik zelf wel.
Knufje,
Vlek
Debora
